Πρέπει...

Και έρχεται το πρωί , πρέπει να σηκωθείς , πρέπει να πας στο μπάνιο, πρέπει να πεις καλημέρα πρέπει να πας στην δουλειά σου,(τυχερός αν έχεις), πρέπει να βάλεις το χαμόγελό στο πρόσωπο σου,(δεν σου φταίει κανείς να σε βλέπει μουτρωμένο), πρέπει, πρέπει, πρέπει, πρέπει.....
Φαντάζομαι την εικόνα στο μυαλό μου πόσα εκατομμύρια άνθρωποι κάνουν αυτά τα ιδία πράγματα καθημερινά γιατί πρέπει...

 Και ας μην πάω στα ποιο σημαντικά πρέπει (για τους υπόλοιπους γιατί δικά σου μπορεί να μην είναι)...πρέπει να κάνεις οικογένεια, πρέπει να είσαι κοινωνικός για να μην μείνεις μόνος στα γεράματα σου....κλπ κλπ κλπ που είναι πάρα πολλά που περιέχουν την λεξη πρέπει....

Κάποιοι επαναστατούν , λένε όχι στα πρέπει, ναι στα θέλω , αυτά που τους κάνουν ευτυχισμένους. χαρούμενους, χαμογελαστούς. Πιστεύω οτι είναι η μειοψηφία,και για να φτάσουν και αυτοί εκεί πέρασαν από πολλά πρέπει.. Όμως τα κατάφεραν και δινουν ελπιδα στους υπολοίπους να συνεχίσουν να αγωνίζονται για τα θέλω της ψυχής τους ,της καρδιάς τους, των ονείρων τους......

μια απόφαση χρειάζεται....

αναρωτιόμουν
γιατί συσσώρευα κάποτε μικροπράγματα
γιατί γινόμαστε συλλέκτες
συλλέκτες αντικειμένων
συλλέκτες εμπειριών
συλλέκτες ανθρώπων
τι προσπαθούμε να διασώσουμε από το χαμό;

κάποια στιγμή η προσπάθεια αυτή απαρνιέται τον ίδιο τον εαυτό της
ευτυχώς
κουραζόμαστε
δεν έχει νόημα
ή ίσως
δεν έχει πλέον για μας...

η συσσώρευση, η... μεταφόρτωση όλων αυτών των χρήσιμων και άχρηστων μέσα μας
και γύρω μας
καταρρέει από το ίδιο βάρος της...
όλος ο σωρός
γίνεται ένα καθαρό, αμείλικτο βάρος

και μόλις πεις 'δεν το χρειάζομαι πλέον'
αποφασίζεις να απαλλαγείς απ'όλο τούτο...

κάπου
εκεί βαθιά
ίσως είχε θαφτεί η αληθινή φωνή σου
εσύ ο ίδιος
το πρώτο σου βλέμμα
το πρώτο σου άγγιγμα

το πως ψηλάφιζες τον κόσμο
πριν έρθουν όλοι οι άλλοι να στον 'δείξουν'
να στον 'μάθουν'

"μα", θα πεις
"το πρωτογενές δεν είναι αθώο
το πρώτο δεν είναι το πλήρες
η αρχή δεν είναι αυτό που είμαι σήμερα..."

βάζω ένα ερωτηματικό
στο τέλος όλων των  παραπάνω προτάσεων
και έχω τις απαντήσεις...

γιατί
κάπου εκεί κάτω
βαθιά
υπάρχεις ακόμα
ανασαίνεις
πάλλεσαι...

μια απόφαση χρειάζεται
να τα πετάξεις όλα
και να ανταμώσεις
τον αληθινό εαυτό σου...                                       μια απόφαση μόνο μια.....




ΥΓ) Είναι μια ανάρτηση στο blog του φίλου μου  http://nimertis.blogspot.
       nimertis τιμή μου...