Να με θυμηθείς...

Κάθε που νιώθω μοναξιά
Σκέφτομαι πως υπάρχεις
Και θέλω να 'ρθω εκεί κοντά
Τίποτα να μην πάθεις

Θα πλέξω χρώμα της φωτιάς
Με το χαμόγελό σου
Σε άδεια δωμάτια σκοτεινά
Θα βλέπω απ' το φως σου......

Κάθε που πνίγομαι σκυφτός
στα τρύπια όνειρά μου
Πιστεύω σαν ηθοποιός
πως βρίσκεσαι κοντά μου

Να με θυμηθείς, να με θυμηθείς
Δεν φταίω εγώ
μέσα μου θα ζεις
Να με θυμηθείς,να με θυμηθείς
Δεν φταίω εγώ
μέσα μου θα ζεις....
                                                                                                                                                                                .


Στίχοι: Φίλιππος Πλιάτσικας
Μουσική: Φίλιππος Πλιάτσικας
Πρώτη εκτέλεση: Πυξ Λαξ

Κόσμος γύρω από εσένα....

Κόσμος γύρω από εσένα ... πολύς κόσμος φίλοι, γνωστοί , οικογένεια, συγγενής... περπατάς στους πολυσύχναστους δρόμους της πόλης, κόσμος πολύς καλημέρα, καλησπέρα,καληνύχτα.... πρόσωπα χαρούμενα, λυπημένα,απορημενα , απογοητευμένa,νευριασμένα, βυθισμένα στα προβλήματά τους,και συνεχίζεις να περπατάς και να χαμογελάς μ αυτό το ψυχρό χαμόγελο ότι δήθεν είσαι καλά όλα είναι καλά και προχωράς προχωράς. Όλοι νομίζουν ότι είσαι μια χαρά και όλοι έχουν να σε συμβουλέψουν κάτι...να σου πουν κάτι και εσύ να ακούς ακούς ακούς..... γιατί έχεις την ταμπέλα το καλό παιδί..


Φοβάσαι ... πάντα φοβοσουν από μικρός φοβοσουν μην κάνεις το ένα μην κάνεις το άλλο γιατί τι θα πει ο κόσμος,και μεγαλώνοντας έμεινε ο φόβος στο πετσί σου, ρίζωσε μέσα σου.

Κατάφερες να του ξεγελάσεις όλους να νομίζουν όλοι ότι είσαι μια χαρά δεν έχεις τίποτα , έχεις τα προβλήματα της εποχής, αλλά είσαι καλά...σε βοηθάει βλέπεις το χαμόγελο σου, γελάς πολύ και τους ξεγελάς όλους.....όμως μέσα σου!!!!!

ένα μικρο ξύλινο κουτί.....

... Κάπου σε μια μεγάλη ντουλάπα  υπάρχει ένα μικρο ξύλινο κουτί..... μέσα σ αυτό υπάρχει μια ζωή........ναι ναι μια ολόκληρη ζωή... παλιές φωτογραφίες, κάρτες , γράμματα, χαρούμενες ευτυχισμένες μέρες , κάρτες που γράφουν για αγάπη παντοτινή... Κατά ενα περίεργο τρόπο μόλις ανοίγει  το καπάκι όλα αλλάζουν.... έρχονται μπροστά μου τα μάτια της όταν ήταν μικρή το βλέμμα τις τόσο παιδικό τόσο γλυκό , είναι μπροστά μου όλα τόσο ζωντανά, μπορώ να πω ότι ακούω την φωνή της, τα γέλια της, τόσο μα τόσο έντονα συναισθήματα μπροστά σ ένα μικρο ξύλινο κουτι....


 Όταν τα φύλαξα εκεί θυμαμαι είχα πει"πάμε προχωράμε μαζεύουμε τα κομμάτια μας και πάμε ¨
έμεινα εκεί δεν πήγα πουθενά... όλα άλλαζαν γύρω μου με γρήγορους ρυθμούς οικογένεια , παρέες, καθημερινότητα, εγώ έμεινα εκεί ... μπροστά στο μικρο ξύλινο κουτί.....
.... περνάει ο καιρός και είναι σκληρό το πόσο γρήγορα περνάει ο χρόνος, από κάποια χρόνια και μετά περνάει πάρα πολύ γρήγορα, είναι στιγμές που δεν μου φτάνει, φοβάμαι πολύ.. πάντα φοβόμουν αλλά τώρα ακόμα ποιο πολύ, φοβάμαι μην την χάσω απ τα όνειρα μου, όπως την έχασα από την ζωή μου.... μάλλον είναι και αυτό μια από της πολλές ανασφάλειες μου...




.....Το βράδυ  ήρθε ξανά στα όνειρα μου ήμασταν μαζί αγκαλιά, γελάγαμε, χαρούμενοι και οι δυο επιτελούς ημασταν ξανά μαζί , βλέπαμε φωτογραφίες , κάρτες, διαβάζαμε γράμματα,που τα είχαμε μαζί φυλάξει σε  ένα μικρο ξύλινο κουτί......


                                                            ονειρα γλυκα καρδια μου

Άντρας που δεν έκλαψε .....

.........Άντρας που δεν έκλαψε μέσα στην αγάπη

κατά βάθος, έμεινε, άνθρωπος μισός

Μόνο αυτός που μέτρησε τον καημό με δάκρυ

Μόνο αυτός που ξέχασε τι είν' εγωισμός

άξιζε για αγάπη.......