το σταυροδρόμι των ονείρων..

Όνειρα... περπατώντας για ακόμα μια φορά στους δρόμους της πόλης , παρατηρώντας τους ανθρώπους γύρω μου , έχω αυτή την συνήθεια.... αναρωτιέμαι ποιες να είναι οι σκέψεις τους,ποιες οι αγωνίες τους?ποια τα όνειρα τους?

Μήπως τα όνειρα είναι μια διέξοδος του μυαλού για να μην τρελαθούμε... μια άμυνα του οργανισμού μας για να μπορέσουμε να ζήσουμε να συνεχίσουμε να ζούμε,να προχωράμε , μέχρι που? μέχρι πότε?

                                                           .....................                                          

Και εσύ ονειρεύεσαι μια ζωή παραμυθένια, μια ζωή μοναδική, εκεί που όλα θα είναι όπως τα φαντάζεσαι ,με την αγάπη σου ,τον ερωτά σου,και μετά τι? θα σταματήσεις να ονειρεύεσαι..δεν πιστεύω.. τότε τι όνειρα θα κάνεις..?

                                                          ......................

Μάλλον τελικά γι αυτό τα λένε όνειρα γιατί πάντα θα υπάρχουν πάντα θα ταξιδεύουν μαζί σου..και όσο ποιο πολλά όνειρα πραγματοποιήσεις τελικά τόσο ποιο πολλά θα κάνεις.......

                                                       ........................

Όσο για σένα τα ποιο πολλά σου όνειρα είναι γύρω από μια χαμένη αγάπη ..μια αγάπη που ονειρεύεσαι να μην είχε τελείωση ποτέ,  και ταξιδεύοντας στους μαγικούς και μοναδικά πλασμενους δρόμους τον ονείρων σου καταλήγεις στο σταυροδρόμι των ονείρων... εκεί που όλοι η δρόμοι καταλήγουν σε εκείνη.....

 Καλό βράδυ εύχομαι σε όλους με όνειρα πολύτιμα..

Πόσο πολύ σ' αγάπησα, ποτέ δε θα το μάθεις..

Πόσο πολύ, πόσο πολύ, 

πόσο πολύ σ' αγάπησα

πόσο πολύ σ' αγάπησα

ποτέ δε θα το μάθεις

Απ' τη ζωή, απ' τη ζωή, 

απ' τη ζωή μου πέρασες

κι αλάργεψες κι εχάθης

καθώς τα διαβατάρικα 

κι αγύριστα πουλιά

Πόσο πολύ σ' αγάπησα, 

ποτέ δε θα το μάθεις

Κι αν δεν προσμένεις να με δεις

κι αν δεν προσμένεις να με δεις

Κι εγώ πως θα ξανάρθεις, 

εσύ του πρώτου ονείρου μου

γλυκύτατη πνοή

Αιώνια θα το τραγουδώ, 

αιώνια θα το τραγουδώ

κι εσύ δε θα το μάθεις, 

πως οι στιγμές που μου 'δωσες

αξίζουν μια ζωή

Πόσο πολύ σ' αγάπησα, 

ποτέ δε θα το μάθεις  

Στίχοι: Κατίνα Παΐζη
Μουσική: Βασίλης Δημητρίου
Πρώτη εκτέλεση: Χρήστος Θηβαίος

Η σιωπή του έρωτα..

.....Έτσι όπως συχνά ο ήλιος με την εντυπωσιακή του λάμψη
διώχνει το θαμπό φεγγάρι, όσο και αν αντιστέκεται
στη σκοτεινή σπηλιά του, χωρίς να ακούσει
ούτε ένα τραγουδι από το αηδόνι
έτσι η ομορφιά σου μου σφραγίζει τα χείλη
και κάνει παράφωνα για μένα τα πιο όμορφα τραγούδια

Κι όπως την αυγή πάνω από τα λιβάδια
περνά ο άνεμος με τα ορμητικά του φτερά
και σπάει τα καλάμια με τα δυνατά φιλιά του
που αυτά μόνο, μπορούν να γίνουν όργανα τραγουδιού
έτσι τα ορμητικά μου πάθη, παραδέρνουν συνέχεια μέσα μου
και η τόσο μεγάλη αγάπη κάνει την αγάπη μου βουβή

Όμως τα μάτια μου σου έδειξαν εσένα
γιατί είμαι σιωπηλός και η λύρα μου ακούρδιστη
πριν γίνει ο χωρισμός μας μοιραίος
και πριν μας αναγκάσει να φύγουμε
εσύ για άλλα χείλη που τραγουδούν με αρμονία
κι εγώ εδώ να αναπολώ μάταια
φιλιά που δεν έδωσα, τραγούδια που δεν είπα.........

ποίημα του Όσκαρ Γουάιλντ σε μεταφραση

...Σε είδα ξανά...

Σε είδα ξανά....σ έσφιξα στην αγκαλιά μου και ήταν ολα τόσο όμορφα, τόσο μοναδικά...σαν να μην έφυγα ποτέ σαν να μην είμαστε ποτέ χωριστά ,ένιωσα τους χτύπους τής καρδιά σου, την ζεστασιά του κορμιού σου την ανάσα σου το άρωμα σου...Σου κράταγα το χέρι, ,σε κοίταζα στα ματιά, ήθελα τόσα να σου πω, ποσό πολύ σ αγαπώ πόσο πολύ σ αγάπησα πόσο μα πόσο πολύ θεέ μου...... 

Κλείνω τα μάτια για να κοιμηθώ μια ευχή μόνο θεέ μου΄΄ ας έρθει  στα όνειρα μου εκεί που  είναι τόσο μαγικά τόσο όμορφα.... τόσο ήσυχα... καλό βράδυ καρδιά μου....